دلشرم

آی دریا!
ای سکوت نیل‌گون، ای آبی آرام
آمدم با دردهای تازه‌ام
تا با نگاه آبی تو
مرهمی پیدا کنم، شاید
آی دریا!
من سکوتی غرق در بغضم
ابتدایی غرق در پایان
باز طوفان کن، نگاه خسته‌ام را
در میان موج‌های خویش پنهان کن
هان تویی اینک نشسته روبروی من
-بی که موجی، لحن طوفانی-
باز هم مرغان دریایی
درد دل‌های نهان خویش را آواز می‌خوانند
فرصتی هم نیست
تا بغض‌های ...